Özlem duyar bazen insan, sadece özlem.
Anlamsız bir özlem, derinlerden gelen.
Tanımlamanın mümkün olmadığı bir zamanda.
Saplanır insanın beynine bir anda.
Her şey durur tam da o esnada.
Hayat durur, ağaçlar, kuşlar, börtü böcekler…

Anılar canlanır sadece anılar.
Aşk gibi, sevgi dolu güzel anılar.
Özlem işte böyle bir yanıltmadır
Baştan aşağı kurgudur
Geçmişin, yaşanmışlıkların güzeline odaklanmadır.

Oysa anılar iyisiyle kötüsüyle geçmiştedir. Geçmişte duran, değişmeyen gerçeklerdir.
Yaşanmıştır, bitmiştir ama hep orada varolacaklardır.
Sevsekte sevmesekte onlar bizim bir parçamızdır.
Anılarımızdır, olgunlaşma nedenlerimizdir.
Kötü de olsalar, bizi biz yapan, benliğimizi oluşturan, geleceğimizi şekillendiren gerçeklerimizdir!